Geçen sene tam bugün ne yaptığımı hatırlıyorum.
O adamı sevebileceğime kendimi inandırmıştım. Diğer yandan da beni herkesten daha çok heyecanlandıran, yok olamayan, azalmayanla konuşuyordum. Aklımda o varken karşımdakini sevebileceğime inandırılmıştım. Kendim tarafından.
1 sene önce bugün. Çok taze.
Korkularım şu azıcık zamanda o kadar arttı ki.
Hala üzerimden onu atamıyorum. Atmak mı istemiyorum, gerçekten atamıyor muyum artık düşünmüyorum. Nereye çekiyorlarsa oraya gidiyorum, şu histen çok bunaldım. 27, ardından zincirleme başka düşünceleri de getirdi. "Keşke o sahneye çıkarken o tshirtü giymeseydim, keşke benimle konuşmak için hiçbir yolu olsaydı, onu tanımasaydım"lara kadar geldim.

Ne yazık ki hala o iğrenç umut var içimde. Hala.
Hala nasıl hayatta kalabiliyor? Hiç gururu yok belli ki bu umudun. Ne zaman yılacak ve ne zaman sıkılacak?
Zamanımız hiç gelmeyecekmiş gibi hissettiriyor artık. Kötü senaryolarımı buraya yazmayacağım. Çok da olasılıksız değiller ama şu anda neyse ki uzak gibi duruyorlar. Evet, en azından şu anda uzak.
Neyse, uzun zamandır hislerimi dışa vuramıyordum. Şimdi başardım.
İyi oldu.
Cheers.

Yazamıyorum.
Çünkü içimde neler oluyor bilmiyorum.
I became a puppet of my feelings.

Yes.
How cool isn't it?
I will not stay here anymore. I will not walk slow anymore.

Neden yazmadığımı bilmiyorum.

You cannot know, you do not even think actually but anyway, you cannot know that how it is big for me to say that where there is music there is you.
Music is everything to me. I can't, just can't ignore music.
It is out music, our genre.
When there is music there is you.
When there is music there is you.
When there is music there is you.
When there is music there is you.
This is the dark era for me, when is my enlighment is going to emerge?
Oe will I choose postmodernist way of thinking? "Yes, I feel something but this is mine, so everyhing goes, you cannot categorize your feelings, maybe this is not love"
Yes I think I will go with it. From the beginning I decline that it was love that I was feeling but people passionately said that my feeling defines as love. I said "my definicion of love is not this, love is for two people but I am by myself in here, I am stuck in my body with my feelings". But, the problem is, I just cannot define what I geel. Does this need a definicion? Actually no but we are humans living in a modern era, modern people cannot stand ambituities, everything has to be certain so I need to put a name to my feelings. What kind of a atupid dilemma is this? The real me says it does not have to have a name really but the other part of modern me says you'd better name it to act according to it, you can take better actions when you know what it is inside of you.

Does this have to be so complicated?
Is it complicated?
Is it simple?

I am so lost!

When there is music
There is you

I cannot and won't leave my music
So there will be always you (your memory)

I can not cry
I have to carry this weight
I have to get rid of this weight
Because it burns.