Hayatım bu aralar çok güzel gidiyor ve hep de öyle gidecek.Çünkü gelecekle ilgili çok güzel ve umutlu planlarım var.Tedirgin de hissetmiyorum.
İki üç pürüz yok değil tabii ki.Dün mesela telefonumu kaybettim ama ailem o kadar iyi ki bununla sadece dalga geçiyorlar.Arkadaşlarım o kadar iyi ki bana çok yardımcı oldular.
Beni sadece teselli bulmak için arayıp soran insanlara da pek ihtiyacımın olmadığını fark ediyorum.
Kendimin farkına varıyorum ki ben gerçekten buradayım.Bazı zamanlarda gidip gelmişim ama şu anda buradayım.Farkındayım.
Başka maddelere ihtiyaç yok.Hemde hiç yok.Never and ever.
Müzik tek ilaç biliyorsun, her şeyin gıdası müzik.Yalnızlığımın,üzgünlüğümün,depresifliğimin ilacıdır kendileri.
Yalnız olamsam bile arada sırada öyle hissediyorum.Alone and lonely şeysi.
Ama olsun,en büyük boşluk doldurulursa eğer bunların hiçbir önemi kalmaz zaten.Hayat amacımmış gibi davranıyorum bu sıralar.
Kapalı konuşuyorum biliyorum da zaten kaçınız oturup okuyorsunuz ya da rastlıyorsunuz.Bu sitenin pazarlamasını hayatta yapamam zaten.Burada çıplağım,beni de o kadar çok tanımasın öyle herkes.
Güle güle şekerim.

Çünkü özlüyorum anlıyor musun?
Hiç tanımadığın birini nasıl bu kadar özlersin? Nasıl bu kadar düşünceleri derinden etkileyebilir seni.
O benim Ata'm.Keşke onu buraya getirmenin bir yolu olsa, onunla konuşmak ne kadar büyük bir şey olurdu.
Ona içinden değilde, yüzüne karşı teşekkür edebilmek.
Ah Ata'm biliyorum görüyorsun.Neler hissediyorsun acaba?
Sen gençlikle gurur duyuyorsun Ata'm.
Küçükken okulda öğle teneffüsleri Sarı Zeybek'i izlerdik.Sınıf dopdolu olurdu, kimse çıkmazdı.
Herkes o "son balo" da ağlardı.Hıçkıra hıçkıra.Bende ağlardım.Televiyzonun üstünde her sınıfta olduğu gibi fotoğrafın vardı.En çok sevdiğim fotoğrafındı o.
Onun çocuğuyum,onun genciyim,onun izindeyim.
Biz o antları laf olsun diye vermedik.
Birinci vazifemi iyi bilirim, aklıma kazınmış, bilirim.
Zaten hangi çılgın bize zincir vurabilir?

There is something wrong going on today, but I can't figure out what it is.
Strange what I feel.

Bazen öyle seyler düşünüyorum ki o düşüncelere bağlı kalıp onların üstünde yoğunlaşırsam onların esiri olacağımı biliyorum, bu da yaşlılığımda hayatımı nasıl geçirdiğimi düşündüğümde hayal kırıklığı hissetmeme yol acar.Bir anlık esiri değil bir omurluk esirleri olurum.
O yüzden bazı düşünceler geldigi zaman onları geri itiyorum.
Arada sırada aklıma geliyorlar, düşünmemeye çalışırken cok kısa sürede olsa yeni seyleri fark ediyorum, adım adım iletliyor.
Bir gün yeni bir 'tutsaklik' keşfetmenden korkuyorum.
Ve onu yaşamaktan cok daha fazla korkuyorum.
Ama yaşamadıkca bunlarla bas edip edemeyeceğini bilemem, onceden bakınca insan en kötüsünü kuruyor. Belki de bas ederim çünkü gucluyum.
Neyse, kendi düşüncelerimin esiri olmamak dileğiyle...

En düzgün sigaramı sardım biraz önce


"Onun unutamadığın hayali,
Sigaradan derin bir nefes çekmişçesine dolar içine"

Ruhu besleyen her şey kabulümdür

"Ben sosyal hayatıma daha çok önem veriyorum"
"Evet hiçbir bok yapamamandan belli oluyor"