Uçmanın nasıl bir his olduğunu çok merak ediyorum 

Ve bazen camdan bakarken kendimi "uçmamak" için zor tutuyorum

Yarın sabah kalktığımda "Ah başım" demek istiyorum
Hiç demedim

Ben hiç var olmayan şeyler yaratıyorum
Belki de bir sanat yapıyorum
Muhteşem bir şey
Müzik yapmak kadar muhteşem olmasa da insana kendini iyi hissettiriyor
Ve müzik ..
Hayatımdan hiçbir zaman çıkaramayacağım tek aşkım
O olmasaydı şu anda şu ruh halinde bile olamazdım
İyi ki dinlediğim müziği dinliyorum
İyi ki bu müzik diğerlerinin aksine derin düşünmeme izin veriyor
İyi ki müzik var ve bunu demekten hiçbir zaman sıkılmayacağım
Ne dediğimin farkında olmasan bile en doğru kelimeleri seçeceğim biliyorum
Ve bütün her şeyi unutup onun dediklerini yapacağım
Ve iyi hissedeceğim
Tanıdığım insanlar artık yanımda olmasa bile yalnız hissetmeyeceğim onun varlığında
Çünkü o, onların varlığını aratmayacak
Hiçbir zaman üzmeyecek, hiçbir zaman vazgeçmeyecek benden
Diğerlerinin aksine....

Bir Sarhoşun Kelimeleri

Bir kargaşada yaşıyoruz 

Bir şarkı içinde kayboluyoruz 

Ve yaşamaya çalışıyoruz 

Saçma sapan zevklerimiz içinde 

Melodilerde ve yudumlar da kaybolmaya çalışıyoruz 

İçimizdeki olan o boşluğu doldurmak için 

Ve birinin adı geçtiği zaman her yudumda ölüyoruz 

Ve yapmasaydım keşke diyoruz

 Ben neyim? 

Yudumladığım şarapların arkasına saklanan duygularım hiçbir zaman bilinmeyecek 

Ne denebilir ki? 

Kaçmak istiyorum ve başarıyorum 

Ve her seferinden ölüyorum 

Şerefe...

Son kadehim

Keşkelerim en bulanık halleriyle beynimin içinden geçiyorlar

Hiçbir şeyi değiştiremeyecek olmak en kötüsü 

Değiştirmeyi istemeyecek olmak ve bunun için üzgün olacak olmak 

Mutluluk yoksa güzellik de yoktur 

Güzelliğin yoksa yalnızsındır...Mutluluk, güzellik..

Fizikselliğin ötesinden konuşuyorum bunları

Birisini suçlamak istersin ama beyninin bir köşesinde suçlu olanın sen olduğunu bilirsin 

Zaten hiçbir şey değişmeyecektir, kendini suçlasan da onu suçlasan da her şey aynıdır...

Başka birine iftira atmak daha kolay gelir

Melankolini içine gömer ve tüm kahkahaların içinde sessizliğine gömülürsün 

Tek bi konuşma 

Bütün güzelliğini dindirebilirmiş 

Son kadehini ona kaldırdığın için bile kızgın olursun, sonra yine aynı döngü içine dönersin 

Kızgın olunacak kişi o değil, sensindir ama başkasını suçlamak her zaman daha kolayıdır

Bana göre ikiside aynı aslında, ikisinde de hiçbir şey hissetmiyorum 

Ben artık hissedemiyorum 

Tüm durgunluğumla hayatımı başkasının gözlerinden izliyorum sanki 

Bu duyguya saplanıp kalmak berbat bir şey 

Ama çıkış yolunu ne yaparsan yap göremiyorsun 

O yoldan çıksan bile nasıl çıktığını bilemiyorsun 

Ve o kadar güvenilmez ki çıktığın anda seni yeniden içine çekebiliyor 

Ve buna karşı koyacak zamanı bile bulamıyorsun

Yine o çekici melankolinin içine giriyorsun 

Çıkamıyorsun işte

Çocukluk düşüncelerinin aksine, hep orada saklı kalıyorsun 

Hep aynı şarkıyı dinliyormuş gibi

Tekrar ve tekrar

İlk başlarda çok çekici geliyor ve isteyerek tekrarlıyorsun dinlemeyi 

Ama sonra aynı melodiler aynı notalar aynı sözler seni boğmaya başlıyor 

Ancak aynı zamanda da istemiyorsun içinden çıkmayı ..

Ve onun içinde tıkılı kalıyorsun 

Hep aynı duyguyu yaşıyorsun 

İçinden çıkamıyorsun 

Sonra başka duygulara gözün kayıyor

Ve başkalarının duygularını çalmak istiyorsun 

Bütün sahte duyguları istiyorsun 

Bütün güzelliğiyle seni bekleyen 

Ama sabretmek zorundasın 

Hep beklemek zorundasın güzel şeylerin olabilmesi için 

Her zaman beklersin 

Yazacak başka bir şeyim yok 

Bir gün kendimi serbest bırakacağım 

Ve duygularımın uçmasına izin vereceğim 

Onları seveceğim bir gün 

..Her güzel şeyin olması için beklemek gereklidir..

Boş bir sayfaya bakmaya devam ediyorum.Düşüncelerim o kadar fazla ve hızlı ki, şu anda yazdıklarım sadece milyonlarca düşünce içinden yakalayabildiklerim. Belki de dökülmeye kendilerini o kadar kapatmışlar ki, o yüzden bu yazamayışım.Maskelerim asıl düşüncelerim olmuşlar belki de. Hayatımı ele geçirmiş olan bulanıklığı vücudumun her zerresinde hissediyorum şimdi.
Belirsizlikler çıldırtıyor ve hayatımın her anında belli belirsiz hareketler var.Paranoyak benliğimle birleşince dayanılması güç hale giriyorum.
İstemiyorum hiçbirini. "Belki de"yle ya da "Keşke"yle başlayan cümlelerimi beynimden atamıyorum.
O kadar ele geçirilmişim ki, hiçbir özgürlüğüm yok.
Dünyanın en başarılı insanı değilim
Hiçbir zaman böyle hissetmemiştim
Kendimi hiçbir zaman bir hiç gibi, bir başarısız gibi hissetmemiştim
Sırf onların doğrularına uymuyorum diye beni yargılayanlar yüzünden hepsi, hata bendeki bende omzumu silkip devam edemiyorum kendi doğrularıma.
İşte kendime kızışım da buradan patlak veriyor.
Bana bazıları çok kızgın.
Bazıları, bana en yakın olanlar.
Kendi doğrularımı sorgulayınca bazen yanılgıya düşüyorum.
Ortada o kadar çok olasılık var ki.
Bir tanesini düşünürken diğerini yakalıyorum sonra diğeri ve diğeri..Böyle sürüyor ve ben yine yerimde sayıyorum
Hiçbir zaman böyle hissetmemiştim
Hiçbir zaman başarısız hissetmemiştim kendimi
Şu anda etrafımdaki, beynim deki hatta düşüncelerim bile beni rahatsız ediyorlar.
Keşkeli cümleler her yerde.
Onları bende yargılayamam kendi bildikleri gibi davrandıkları için, onların yönünden bana baksaydım eğer bende onlar gibi düşünürdüm.
İşte kendimi sorgulamaya başladığım an, onlar gibi baktığım an en kötü hissettiğim andır.
Sıkıntılarla donatılmış bir hayatım var ve benim elimdeydi her şey
Bense sadece kendi bencilliğimden buradayım şimdi
Belkide kendimi hiçbir zaman yeterli görmedim, en iyi benken bile
Şimdi de hiçbir şey için kendimi yeterli görmüyorum ama bu sefer en iyi ben değilim
Hiçbir zaman böyle hissetmemiştim

Artık fikirlerimi bile toparlayamıyorum
Yazamadığımı ya da köreldiğimi hissediyorum
Hayır hayır hayır bu olmasın!

Derin şeyler olurmuş 

Bense sadece kaçmak isterdim 

Düzeltmektense kaçmayı seçerdim 

Sanki ortada düzeltilmeyi gerektirecek bir şey varmış gibi

İçimde yaşadığım tüm her şey ve onların narinlikleri 

Naiflikleri 

Uzaktan izlemeyi seçerdim çünkü dokunamazdım 

Belki dokunmayı da istemezdim 

Belki buna cesaret edemeyeceğimi bildiğimden denemezdim bile

Ben sadece kaçardım her nasılsa 

Melodilere sığınırdım sessizliği bastırmaları için 

Ruhumdaki yırtıkları doldurmaları için 

Belki dokunabilirdim onlara ama o kadar narinlerdi ki 

En uzak hatamda bile hemen kaçarlardı 

Onlara zarar vermemek umurumda olmazdı aslında, tek derdim kendim olurdu 

Her neyse